Fatale Sms

Vorig weekend had ik een afspraakje met een van mijn allerbeste vriendinnen, kortweg het Luipaard bijgenaamd, vanwege haar zeer scherpe nagels. Goed opgefokt en met het haar strak achterover, met een afgeluisd brommertje op weg richting de cafetaria in West-Deurne waar wij elkander verwachtten (een halfuur te laat was ik al), scheurde jullie onversaagd Nachtburgemeester door het avondlijke Rivierenhof. Ik moest vanzelf aan allerlei soorten van tegenslag denken, en ziedaar: opeens botste daar iets tegen mijn achterwiel en spatbord. Afstappen, bekijken: verrek, een verdomd eekhoornbeest! Vrijwillig gekoprold door m'n ijzeren spaakrad. Een zelfmoordeekhoorn? En toch niet een signaal voor de afspraak die mij nu in het verschiet lag? Wat beloofde zulks?

Ja, warempel: amper in de cafetaria gearriveerd (die van zwemdok De Arena, achter de gek genoeg oprecht zogeheten Muggenberglei), mocht ik dadelijk, behalve het blonde Luipaard, ook een zekere ex-vriendin van me begroeten, iemand van zéér lang geleden, een zekere Christel - gevaarlijk om haar hier bij naam te noemen, hoewel: ze leest mij toch helemaal nooit.

Er zal wel geen straathond om blaffen, om de miljard sms'jes die wij iedere dag opstellen, maar in de foyer gevlucht, trachtte ik het volgende berichtje te sturen - naar het blonde Luipaard apart: 'Van die daar naast u, word ik gek!! Let's go, ik wacht buiten op u!' Nog terwijl ik doende was, op 'verzenden' te duwen, zag ik uit mijn twee oogkassen dit volgende gebeuren: hoe deze berichtgeving in waarheid abusievelijk niét richting het Luipaard, doch wel naar Christel werd verstuurd! En ja, één minuut later al bereikte mij, van die Christel, het wederwoord: 'Kom maar af, die trut zal niet lang blijven!'

Eerder verschenen in Vitalski