Petites Pensées de Pascale

Waarom wij leven, lijden, verlangen, waar we naartoe gaan, waarom de vrijheid in de gebondenheid ligt, de waarheid, wat echte liefde is, waarom uw broek vandaag zo spant terwijl ze gisteren nog knussig los zat… Ik weet het omdat het mij werd doorgegeven via de oude en de iets jongere meesters, de wijzen, de filosofen, tjiens.
PS: EN LEES UW GRIEKEN! (Alles wat erna komt, is een afkooksel)
In deze voorstelling is ze, analoog met het Pensée-viooltje, vooral haar wilde, spontane zelf.
Met ‘Les Petites Pensées de Pascale’ fladdert ze vrolijk en vrij rond (en tegen) de hete lamp van de grote denkers uit het Westen. Zo is ze op haar best: meisjesachtig slim. Gewiekst een poort openen in het denken. De grote vragen stellen vanuit kikvorsperspectief. Nietzsche kietelen, Schopenhauer opvrijen, Wittgenstein paaien en Camus het bos insturen. (JJ Pollet)
Als geen ander eigent Platel zich het recht toe om de filosofen familiair bij de voornaam te noemen. Lucius Annaeus Seneca wordt dus gewoon ‘de Luc’ en als Shopenhauer grumpy reageert, smeekt ze ‘Arthur’ of hij toch niet nog even wil vertellen over wat hij zoal geschreven heeft. […] Heerlijk hoe die simpele eenvoud zich mengt met het hogere gedachtegoed.

Meer info Podia in Antwerpen
Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief