Zetel

Wat zijn de zaken die je binden aan het nu? Je kan ze maar moeilijk voor de geest halen, nog onmogelijker is het om ze vast te grijpen. De dingen die je verzekeren: dit is deze tijd, dit is het heden dat me omringt.

Heel vaag, heel trillend, zie je eikenhouten dakspanten en een tv die maar één zender ontvangt. Knolseldersoep met zeekraal en afwasjes daarna. Er was misschien de avondmoeheid na een kater en dan toch weer naar een feest. Je probeert met een vinger in de barstjes van de leren zetel te koteren, maar slaagt er natuurlijk maar half in. Een zetel is iets heel dichtbij, en je kan hem pas kennen van heel ver weg. Wanneer hij nog maar een puntje in het geheugen is, dan pas komt die zetel tot zijn recht. Een comfortabel kussen waar je op gevreeën hebt, films gekeken en koffie gemorst.

Dan komt er een dag dat hij naar het containerpark moet, want de veren kwamen los en een poot was doorgeknakt. En de barsten en de verduurde mousse en de bruine vlekjes overal. Dan moet hij in een pletmachine en gaat hij naar de sofahemel. Het kraakt en het piept even, dan blijft er slechts wat afval over en je denkt: “Rust wel, lieve zetelvriend, zoals ik ook op jou zo vaak heb mogen rusten.” Zoveel grote levensideeën ontstonden languit op de bank.

Zo is een moment even het grote heden, want de vage stank van het containerpark, en de onbekende buren die ook komen dumpen en de kleine vliegjes in de lentelucht vertellen je: dit is het nu, het moment dat me omringt.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is actief als beeldend kunstenaar en schrijver. Zijn wekelijkse column leest u hier, in WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief