Weertje

Uit alle gaten van de wereld zweven dampen naar de zon. Autowalmen drijven op de wind die ruikt naar leer van oude schoen. Hitte pulseert, laat pitten en schillen, uitgestrooid over de grond, zomaar verschrompelen waar we bij staan, zorgt voor het langzaam barsten van gesteenten. Ook uit die kloven stijgt een wasem op, zich voegend bij de mist. Dan volgt het speeksel uit een mond, een traan uit een oog en het vet uit de kaas. Druppeltjes parelen op voorhoofden, onderbroekjes plakken tussen billen. Leg je arm eens in de zon gedurende een lange, warme dag en ruik er daarna aan. Dat is een onvergetelijke geur. Dat is de heerlijk zoete geur van huid en haar, van gebakken mens. Stil en onzichtbaar.

In een plas gesmolten roomijs staat een smikkelend mannetje. Het opschrift op zijn T-shirt luidt: Est. since 1969, vergezeld van Stars and Stripes en een poging tot het hoofd van Jimi Hendrix, alles in gebroken kleuren, klevend aan de drager. Man met slappe schouders die een appelflauwte krijgt.

Hij denkt: “Noem deze aarde toch niet steeds een tranendal, doe toch niet zo cliché. Slurp. Iedereen bouwt mee aan een realiteit die vol is van gruwel en bombast, en daaronder breekt iets dat niets dan schoonheid is heel subtiel in duizend stukken. Vergeet maar gauw dat ook ik een job wil en een auto en een huis, dat ik meewerk aan die industrie. Slurp, slurp.”

Dan raakt plots een koude bries het stofje van zijn shirt. Zachtjes zwellen ergens tepels op en sigarettenrook vliegt in een oog en haalt daaruit nog maar een traan. De traan wilt niet verdampen, dus valt hij op de grond en mengt zich met de kruimels en het platgetrapte DNA. De parasol danst in zijn voetstuk.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief