Wandeling

Vanuit mijn bureau op de eerste verdieping kan ik zien wie er buiten passeert. Soms glimlach ik om een komische smoel in de tram, of houd mijn adem in wanneer onoplettende kinderen oversteken bij rood licht. Ik herken de vaste personages: vuilnismannen, joggers en kapperscliënteel. Of de verzorgster van het home, elke middag op wandel met hetzelfde meneertje dat er uitziet als een gekke professor. Ze lijkt altijd zo gespannen. Maar ja, ’t is ook geen makkelijke job, dat moeten we respecteren.

Eerst dacht ik dat ze de grijsaard liefdevol ondersteunde. Had ik me even vergist! Er waren dagen dat ze hem, met baxter en al, eerder als een vermoeide hond over de stoep sleurde. Wanneer hij dan op adem wilde komen, kreeg hij maar een half minuutje respijt. Daarna was het weer voorwaarts mars! Soms kwam het opaatje jammerend in opstand, wiebelde met zijn warrige borstelsnor en smeet ostentatief zijn stok op de grond. Zijn protest werd straal genegeerd.

Bijna dagelijks keek ik naar het meelijwekkende schouwspel: hoe de zuster geïrriteerd met haar ogen draaide terwijl de bejaarde erachteraan sjokte, zijn geruite sloffen in hoog tempo verslijtend. Het is dan wel geen makkelijke job, dat moeten we respecteren, toch word ik razend van zulke taferelen.

Noem me gek, maar op een dag hield ik het niet langer uit. Terwijl het oudje weer eens werd afgestraft, stormde ik naar beneden en stak zonder te kijken de straat over. Inderdaad, opmerkzame lezer, door het rood! Ik raapte de stok op en gaf hem terug aan de afgepeigerde knar, daarna omhelsde ik hem als troost voor de grote onrechtvaardigheid. Lieve God, dit is toch niet menselijk?

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief