Visite

Ooit komt er visite. Maar waar moeten ze in godsnaam zitten? Want er zijn geen stoelen en geen bankjes en geen biertjes voor daarbij. Wat zou dat fijn zijn, zoveel vrienden, zoveel mensen op bezoek, in kringen op de vloer. Maar er is geen plank om op te pitten en geen stof voor een gesprek. Geen deur om ze er in te laten. Dus ze zullen denken, gek … En hoe zullen ze het vinden dan? Want eigenlijk is er zelfs geen muur en ook geen dak waaronder je hen plaats verschaffen kan.

Er is dus zogezegd geen huis. Alleen een rustig plekje in het open veld, zonder coördinaat of postadres. Maar als je over de frontlijn gaat, de tralie van dat verre land en langs vergeten paden, oude sporen en de spookfabriek, vanaf het autokerkhof en de mijnput nog een sprintje trekt, dan kun je vlot het veldje vinden.

Ja, ooit komen vele gasten naar dit grensgebied, misschien wel op hun laatste krachten. Als beelden die verkreukeld zijn. Zacht blauw en wit, zoals een spiegel naar de lucht met wolken. Maar daarop is het nog even wachten.

En misschien is men verkeerd gelopen, heeft men niet gevonden wat men zocht en is men daarom hier gestrand? Hoe dan ook, ooit zal er visite komen, zonder huis. Samen met wie hier al was, mogen ze opstaan uit vermoeide schoenen, en gaan liggen in het gras.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is actief als beeldend kunstenaar en schrijver. Zijn wekelijkse column leest u hier, in WeekUp.

U zag deze toch ook?