Verlaten

Een kleine bossanovakabouter liep over de daken. Echt een minuscuul bruin zangertje met een gitaar, ijsberend van schouw tot schouw. Geen kind, nee, een kaboutertje, zuiders en kort. Hij droeg een roze hemdje en een deftige broek, had van die weelderige, zwarte krullen, fijntjes, net als de rest van zijn lijf. Hoe was hij toch daarboven gekomen? ‘s Avonds zette hij zich op de rand van een dak om te genieten van de late zon. Vredig bungelend met de beentjes. Dan nam hij zijn gitaartje op schoot en zong een droef maar prachtig lied:

Hey,
Eis je dat ietsje meer?
Wat doet het met je hart?
Doet het je hartezeer?
’t Zal je verlate-en.

Kijk je daar om je heen?
Zie je het niet zo goed?
Bijt het aan jouw gemoed?
‘k Wil met je prate-en
‘k Wil met je prate-en

Hey,
Vang je daar in de vlucht?
Leventjes die bestaan,
Overgaan in een zucht?
Mag ik dat vrage-en?

Wijt je daar aan de zon,
Iets dat je overkwam
Maar niet gebeuren kon?
‘k Zal je verlate-en.
‘k Zal je verlate-eeeeen.

Toen hij klaar was klonk een luid applaus van iedereen die op straat was gestopt om naar zijn lied te luisteren. Dat is alweer een tijdje geleden. Maar nu, nu regent het alle dagen en het bossanovakaboutertje is nergens te bespeuren.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief