Taart

Hanna doet een tentoonstelling in haar eigen huis. Je moet naar binnen via de achterdeur, de sleutel ligt verstopt onder een nepsteen. In de huiskamer is het ordelijk en proper, een puzzel met tweeduizend stukjes ligt op tafel. Je kan hem helpen maken, als je wilt. Dat brengt mensen bij elkaar. De deurmat is een halve maan. De klok is een maanklok. In de keuken speelt een video waarin iemand een wc doortrekt. Een dunne tekening op het oude behang. Boven komt cafégeluid uit de wasmachine. In de werkkamer hangt een installatie: een massa kleine spulletjes aan de muur. Een dansend potlood. Een gradenboog op wolkjes. Slijpsel in een wimperklem. Een horloge die het uur verzwijgt. Een schema van de sterren. Honderd aangekregen brieven. Waarom stuur ik nooit een brief?

In een andere kamer liggen sierlijke golven van verharde was. Een hangplek voor sculpturen. Het winterlicht is droevig en mooi en dat is eigenlijk hetzelfde. Er is een typmachine, een Brother AX-410, waarop ik iets mag schrijven. Hallo. Tralalie, tralala. Inkt van lint naar blad. Een lekker geluid. Die letter gaat daar voor altijd staan.

Nog een video, dit keer met schoenen op een tafeltje. Bureauschoenen. Stofjes vliegen door het beeld. Een bruuske knip in de montage. In de slaapkamer een film boven het bed. Je moet gaan liggen om te kijken. Ik kijk een half uur. Het begint telkens opnieuw. Onbewaakte stukjes leven. Een selfie in beweging. Ademhaling. Dat is mooi. Ik zie een ligstoel die ik ken. Oranje bloemetjesmotief. Onder mij voel ik het huis. Alles in het huis is kunst. Een groep meisjes lacht beneden. Dan is er taart en bier.

Plots is het donker. Ik ga zoals ik kwam, zonder bagage. Handen vrij. De puzzel is nog lang niet af. Daag.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is actief als beeldend kunstenaar en schrijver. Zijn wekelijkse column leest u hier, in WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief