Stipje

Ooit had ik een vriend met een vliegbrevet. Ongeveer tezelfdertijd ging ik ook met een erg mooie vrouw. Daarmee ging ik vaak op stap en dan zochten we naar wilde besjes. Zij noemde zo de vogels uit de lucht, en kneep zachtjes in mijn hand bij een zeldzaam exemplaar. Ik kende geen buizerd van een valk, dus mij noemde ze een aardse man. Want ik hield van de grond en wat daaruit voortkomt: dieren, bomen, klei en wijn.

Die dronk ik eens te gulzig op een feest. Mijn vriendin zat stilletjes in een hoek uit het raam naar de zwarte lucht te kijken. Ze hield er niet zo van dat de nacht als een deken over de wereld valt en dat de vogels dan verdwijnen. Ze vond dat wij nu ook maar eens moesten gaan slapen maar ik protesteerde. Ik lachte en danste en brutale grappen ontsproten aan mij. Zodoende zag ik niet dat mijn vriend de piloot bij haar op het vensterbankje kwam zitten. Dat ze keuvelden over wulpse mereltjes en begaaide albatrossen, en een landing maakten op elkaars hart.

Toen ik zwalpend met haar wilde dansen, viel ik plomp op de mij zo geliefde grond. Blijkbaar heeft ze me toen naar huis gesjouwd, en haar liefde met mij in een coma gelegd. Toen ik de volgende avond wakker werd lagen de bessen stilletjes in de fruitmand te rotten.

Als ik nu van die kleine vliegtuigjes zie, vraag ik me wel eens af of ze daar samen in zweven. Mijn mooie vrouw en de vriend met het brevet, met het mooie brevet. Mijn vrouw met haar vriend. In hun blinkend, ronkend stipje boven de bomen.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is actief als beeldend kunstenaar en schrijver. Zijn wekelijkse column leest u hier, in WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief