Stem

Ik heb eens een stem gehoord die klonk als een hamer. Een botte stem, oranje van kleur, die bonkte in je oor. Ze kneep je in de wangen, en maakte kleine sprongetjes over elk woord. Als een radar draaide ze in het rond, klaar voor de aanval en het grote gelijk. Toch klonk die stem soms angstig en iel: net een sputterend motortje, diep in de keel. Ik denk dat ze diende als schild voor de ziel.

Ergens anders hoorde ik een stem van wol, die uitgerekt en korstig was. Heel ver was die stem, en oud als de eeuwen. Daar kon je raad en troost uit putten, maar toch was je bevreemd door dat stoffig geluid. Soms zuchtte ze over de klanken van vroeger, verschrompeld tot een rimpelig droompje van nu. Die stem kon je opbergen in de schelp van je oor, niet geheel zonder meelij, tot ze ophield met zeggen dat ze bestond.

Verder hoorde ik stemmen van alle soorten: gewonde stemmen en ongepast vrolijke, opgezwollen en verkruimelde stemmen, van rubber, van houtskool en van glas. Een stem die veel van eigenaar wisselt of een stem die altijd vragend klinkt. Snerpende en statige stemmen, stemmen die andere vormen aannemen, zonder dat je er erg in hebt. Een stem die opstijgt, als je ze niet vangt. Stemmen die stinken, naar het vuil van de mensen, en stemmen als lampjes in de mist.

Ook als ik mijn oren afdek hoor ik soms een stem met onbekende motivaties, plooibaar en dun als een zeldzaam metaal. Eerder de metafoor van een stem, een stem als een huis. Een stem als de grenzen van een persoon. Een stem met de stilte als metgezel.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief