Spikkie

Mijn lieve Spikkie, stoere meid. Ik kan geen afscheid van je nemen vandaag. Echt niet. Je gaat wat van de wereld zien en hopelijk genieten van het leven. Waarschijnlijk kom je nooit meer terug, ik weet wel hoe dat gaat. Ik denk aan al die nachten dat we samen rondzwierven door onze mooie stad. Want zo voelde het: alsof de dingen van ons waren, dat ze zomaar voor het grijpen lagen. Soms nam je me bij de hand en dan liep ik mee, gefascineerd door jouw talent voor het mondaine leven. Dan leerde ik veel van hoe jij leerde, hopend dat jouw charme op me af zou stralen. Eigenlijk hebben we elkaar opgevoed, zo wil ik het graag onthouden. Nu verlaat je de stad voor de wereld, het moest er eens van komen. Ik ben trots op u, op dat ambitieuze hart, dat ik je broederlijk adviseer te volgen.

Weet je nog dat we deden alsof we broertje en zusje waren? Een familiaal spel waarmee we een thuis verzonnen voor elkaar. Met kracht en wijsheid zwier je door het leven Spik. Heel even kon ik het bijhouden, dat razende tempo van jou.

Ik geef je een cadeautje voor op je verre reizen: een gewichtloos bolletje waar licht afstraalt. Gemakkelijk om op te bergen. Een kleine warmtebron om te koesteren in je hand. Het is onze vriendschap, die antiquiteit. Neem haar mee naar koude oorden en blink haar soms op aan je mouw. Wanneer ik de skyline zie, of stoere dames met kleine hartjes, of een glas champagne in de avondzon, dan denk ik aan jou.

En onthoud één ding, reusje: daar buiten zijn de middeleeuwen. Dag Spikkie, lieve Spik, tot ooit.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief