Sjeik

Dit is het verhaal van de vrouw van de sjeik en de doodnormale vuilnisveger. Het was in de statige winkelstraat vol filialen van praalboetieks. Handtassen, jurken en prachtig schoeisel lonkend in smaakvolle etalages. Juwelen, blinkend als de sterren en ook astronomisch duur. Daar stapte ze uit haar limousine, de vrouw van de sjeik, met lang golvend haar, blauwzwart over haar tengere schouders. Haar huid was gebruind en helemaal glad, haar mond en haar ogen als die van een beeld. Haar benen stopten bij twee fijne voetjes, rustend in zwierige naaldhakken. Hoe jong was die vrouw, misschien midden twintig? Ze zou de kleindochter van de sjeik kunnen zijn. Een jurkje met bloemen, geflankeerd door twee bodyguards en een assistente.

Niemand durfde haar recht in de ogen te kijken, want de sjeik was machtig en erg jaloers. Maar de doodnormale vuilnisveger staarde, zonder dat hij er erg in had, recht in dat fraaie gezicht, terwijl hij de stoep deed bij Louis Vuitton. Zijn maat wenkte hem om te stoppen met gapen, gebaarde driftig van hand langs de keel. Maar de veger keek, het was sterker dan hem, zijn mond viel een heel klein beetje open. Wat was dat voor een engel? Zoiets moois had hij nog nooit gezien: die wimpers, die handen, dat aura van gratie! In niets te vergelijken met zijn wereld van vuil. En toen plots keek ze terug! Het was echt ongelofelijk maar ze keek en ze lachte heel even naar hem! In zijn droom zag hij niet hoe de bodyguards fluisterden, en hoe de assistente iets opschreef toen ze mee verdween in een winkel van goud.

De volgende dag kwam de veger niet meer, en de dag daarna nam een ander zijn plaats. De nieuwe keek weer gewoon naar de grond.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief