Servies

We hebben het allemaal wel eens gezien: reclamespotjes waarin het servies gezellig staat te keuvelen in de afwasmachine. Iedereen, van het kartelmes tot het eierdopje, is plakkerig maar tevreden van bewezen diensten. Oh, wat kijkt het wijnglas uit naar die heerlijke wasbeurt en zeg, wat snakt het soepbord naar een welnessmomentje … Dan dient een hand het blokje of poedertje toe en de deur van de machine zwiept vrolijk dicht. We zien de bende heerlijk genieten, verrukt door zoveel bubbels en schuim. De lookpers maakt een pirouette en de ontbijtkom sluit heel koddig de oogjes voor een sierlijke, blauwe golf. Iedereen blinkt en is als herboren, dankzij het aangeprezen product.

Wat niemand echter weet is hoe het daarbinnen in werkelijkheid gaat. Wie kent de inwendige angsten van het vergiet of hoort de gebeden van de spatel bij het betreden van die hel? “Oh heer, die in de bovenste laden zijt, laat dit spoedig voorbij zijn, amen.” Geen ziel kan zich de huiveringwekkende stilte voorstellen die heerst onder het arme bestek na het dichtknallen van de deur, de vele traantjes die zich mengen met etensresten. Dan komt het gevreesde, kokende water, dat aangekoekt vuil met een rotvaart in keramische oortjes en oogjes jaagt en alle gaatjes van de rasp meteen verstopt. Wie geluk heeft kan lang genoeg zijn adem in houden, maar minder fortuinlijk eetgerei stikt traag en pijnlijk in het sop. In die vreselijke duisternis sneuvelt altijd wel iemand, de kwetsbaarste en zwakste eerst. Het lijkvocht blijft achter als kalkaanslag. Nadien hoesten en proesten de overlevenden, nog in shock van de vreselijke beproeving. “Elke dag in de kast is een goede dag.”, zo luidt de lijfspreuk van het servies.

Maar op afgrijselijke dagen komt iemand de keuken binnen en zegt: “Vanavond doen we een etentje!”

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief