Schel

In gloeiende ovens van rondzwevend gas worden nieuwe materialen geschapen. Oeroude nevels. Rotsen en stenen, zo groot als een land, trekken staarten in een vreemde atmosfeer. Alles komt samen rond razende centra, valt naar binnen en wordt opgeslokt. Toch drijft het alsmaar uit elkaar. Wetmatigheden en cyclussen, kosmische momentopnames, onverschillig voor de tijd.

Die ruimte daar is eindig groot, deint uit tot waar ons oog kan zien. En dus kijken we naar onszelf. Cirkel, spiraal, ellips en ovaal. Een lijn, een vijfhoek, een wolk, een mens. Alle vormen die reeds bestaan, hebben we daar iets aan toe te voegen?

Behalve hoempapa muziek, matching pyjama’s, wetenschap of verboden liefdes? Geschiedkundige periodes of verveelde zuchtjes van een tieneridool? Of cyberpesten en slaapapneu? Meelij met een verdwaalde walvis? Of slapende kinderen en nihilisme? Of 3D geprinte sleutelhangers? Behalve airconditioning, seitanburgers en jaloezie? Behalve onze taal?

Aan het plafond bungelt een stofje, langzaam dansend op de lucht. Het wiegt op onze adem. Onvoorspelbaar. De muur, de vloer, het dak: ons huis. We geloven dat die schel ons van de wereld scheidt. Maar eigenlijk denkt men heimelijk in koor:

Wij zijn de mensen
Van de aarde

Wij zijn de mensen
Van de aarde

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is actief als beeldend kunstenaar en schrijver. Zijn wekelijkse column leest u hier, in WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief