Schattig

Laatst was ik op een bruiloft waar een slideshow werd vertoond. Ik was de plus one van mijn vriendin die het koppel nog kent van op de universiteit. Na een inleidende speech krulden hun namen romantisch over het scherm, en de slideshow ging van start:

Verfrommelde baby in ziekenhuis, gekoesterd door twee trotse ouders. Peuter in woonkamer bij gezellige oma op schoot. Kleurig, nieuw speelgoed slingert rond in een huis. Vakantiekiekjes bij zwembad: plakkerig waterijs, melktandjes. Eerste schooldag: rugzakje van Mickey Mouse, of op kamp: iedereen trekt een gek gezicht. Huisdieren worden geknuffeld, hobbyʼs bedreven. Foto’s met eerste liefjes, brede broeken en vettig haar. Datums in rode cijfertjes verdwaald in een hoekje. Wereldreis: Zuidoost-Azië met de rugzak, zonder Mickey Mouse deze keer. Dan een glimp van een volwassen frons, grote ambities en plannen voor later: diploma’s, verhuisdozen, rijbewijs. De grote renovatie: stellingen reikend tot aan het plafond. Een toekomst gemaakt van gyproc plaat.

De hele zaal moest lachen of zuchtte vertederd: “Oh, zo schattig!” terwijl de slideshow verder kroop. Eerst voor haar, daarna voor hem.

Er was iets wonderbaarlijks aan de hand: hun levens leken wel identiek! Ik weet niet of ze het zelf zagen; hoe hun geschiedenissen weerkaatsten in elkaar. Misschien voelden ze daar wel een koude rilling bij, en lachten ze groen tijdens het applaus, terwijl de volgende nonkel rechtstond om het woord te nemen … Misschien pinkten ze daarom die traantjes weg? Dat was niet zo duidelijk vanuit mijn donkere hoekje van de partytent.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief