Sap

Kent u die professor nog, die heel erg vermaarde? Wat was nu ook zijn naam alweer? Oh ja, Van Ryckenaerde! Hij doceerde graag chemie, dat is de leer van elementen, de magische wereld van het atoom, en scheikundige ingrediënten. Stoffen, los en vast van vorm, die ons wijd en zijd omringen, trillingen onder de microscoop, die daar heel onmerkbaar zingen. Die kan je creëren in het lab, echt waar, met hele trossen! En als je er een soort sap bijgooit, kan je ze weer op doen lossen. Die wereld is van zulk een pracht, dat is haast niet te geloven. Neem nu een sliertje DNA, dat gaat ons petje ver te boven!

Nu wil het verhaal dat op een dag de professor stond voor een groot probleem. Hoe hij er opkwam dat weet ik niet, maar hij ontdekte een gat in het kennissysteem. “Zeg, wacht eens! Als ik nu mezelf oplos, wat gebeurt er dan eigenlijk met mijn ziel?” Riep hij tegen zijn assistent, ijsberend in een lange kiel. Dra begon men op zijn bevel met sapjes en papjes en een grote ton te sjouwen, daarin moest de assistent een pruttelende smurrie brouwen. De prof ging in zijn blote poep, al klaarstaan voor de smeulende soep en sprak nog snel een paar plechtige woorden, die de assistent met vrees aanhoorde: “Ik, professor Van Ryckenaerde, een man van goed fatsoen, druk hierbij het vermoeden uit een historische ontdekking te gaan doen! Moest het verkeren, treur niet om mij, want nog nooit was ik in mijn leven blijer. Zo, wens me succes, beste assistent! Lang leve den machtigen erlenmeyer!”

Men verweet hem vanuit de wetenschap, nadat hij ten onder ging in het sap, dat zijn proef niet had behoord tot hun strekking. Want dat was het laatste wat men vernam van de zielige prof, en zijn grote ontdekking.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief