Rug

Het eerste wat ik zo aantrekkelijk vond aan boeken, waren hun ruggen die me aanstaarden vanuit de kast. De grote, logge volumes over natuurkunde en geschiedenis - wegens hun formaat gerangschikt op de onderste plank – bevonden zich het dichtst bij mijn kinderoog. Een veelkleurige, golvende muur van karton die een onbekende wereld van beloftes inhield. Zo met hun zwijgende kant naar me toe, leek in elk boek wel een mogelijkheid te schuilen. Net een verre, nog onverkende stad voorbij een veelbelovende skyline van titels, soms versierd met zwierige krulletjes, een olifant of een meetkundige figuur.

Toen ik eindelijk kon lezen, droomde ik weg bij die alfabetisch gerangschikte woorden en de onbedoelde poëzie die daaruit sprak; Afrikaanse Koninkrijken, De Expedities van Jacques Cousteau, De Gouden Eeuw en De Wereld van Artis. Geen benul had ik van waar Praag juist lag, wat meteorologie inhield of wat een Kroniek van de Mensheid was, maar toch kreeg die tot voorheen mistige wereld gaandeweg meer vaste vorm. Ik kon er boomsoorten in onderscheiden, windrichtingen en tijdsgewrichten. Ja, ze kwam onder de heerschappij van de naam en dreef uit elkaar op tektonische platen.

Op een dag nam ik stiekem een boek van het schap. Nou, stiekem: eigenlijk was er niemand die me dat had verboden. Ik keek naar de plaatjes en las soms een flard ietwat oubollige informatie over koeienrassen, scheepsvlaggen en de Sixtijnse Kapel. En ik zag dat in alles een verhaal sluimerde, met personages, een plot en een eeuwenoud decor. Farao’s, Katharen en Suffragettes: bewoners van het rijk der pagina’s. Nu hoorde ik wat ze al die tijd hadden gefluisterd: dat alles eindeloos specifiek was en concreet. En als ik zo’n boek dan terug in de rij had gezet, was er plots iets aan de rug veranderd.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is actief als beeldend kunstenaar en schrijver. Zijn wekelijkse column leest u hier, in WeekUp.

U zag deze toch ook?