Poes

Dag lieve poes. De dikke duif waggelt rond in de tuin, hij wacht op de kruimels, kijkt dom in het rond. Je bespiedde hem zo graag, verlekkerd in de jagershouding. Toch heb je hem nooit kunnen vellen. Daar waggelt hij, in eenzaamheid.

De onderste blaadjes van de plant ontluiken ongestoord. Daar knabbelde je aan, krabde met je nagels in de schors. Soms kwam er een hoopje braaksel, dan likte je jezelf schoon. We gaven je aaitjes, kregen lieve kopjes terug.

Je was een smuller, kwam ronken en smeken voor brokjes. Gevogelte, zalm, rund en konijn. Je hield van de sausjes. Na het schrokken dronk je water uit de plantenbak. Deed dutjes, zoveel dutjes overdag, bewoog met je poot naar een droomverzinsel.

Het plaatsje op de zetel waar je snorde is leeg. Alle kleine slaapjes die we samen deden, alle fijne haartjes op de mat. Soms kwam er een leeuw op tv, dan keek je lauw naar die verre familie.

Je was een bangerd, schuilde uren onder het bed wanneer er gasten kwamen. Wat waren die blij als ze toch mochten aaien. Vreemde mensen. Reflexen en angsten, oude instincten en gekke maniertjes, waar komen ze toch vandaan?

Je loopt door de kamers, als een kleintje, nieuwsgierig en vlug, daarna sloffend als een dame. Doorheen ons leven, de geest van het huis. Dan word je langzaam, een magere schim. Wat gaan die gezapige jaren toch snel. Rust nu maar. Een laatste aai. We geven je terug aan de koude aarde, waarboven het stilletjes donker wordt. Sneeuw valt aarzelend op een steen. Slaap zacht, lieve poes.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is actief als beeldend kunstenaar en schrijver. Zijn wekelijkse column leest u hier, in WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief