Pixel

Er zat eens een man op een bankje in het park. Een heel normale man, met sneakers en een jeansbroek en een donkerblauwe jas. Ook de dag was heel normaal, licht bewolkt met af en toe wat zon en mensen die uit werken gingen. De man zat wat te swipen op zijn smartphone. Hij swipete links, hij swipete rechts, en staarde naar het kleine scherm. Misschien speelde hij een spelletje, of checkte zijn berichten. Wie zal het zeggen? Toen gebeurde het: hij stak zijn arm schuin in de lucht, en keek lachend in de lens. Zo nam hij een selfie, goh ja, van zichzelf.

Volgens de legende staarde hij daarna geeuwend naar de foto … zoomde in en bleef zoomen tot hij niet meer kon, tot er slechts abstracte pixels overbleven. Daar nam hij dan een screenshot van. En op die screenshot zoomde hij weer in, en op de volgende en de volgende en de volgende ook. Zo ging het maar door, tot op het scherm nog maar één vleesachtige kleur was te zien.

De batterij liep langzaam leeg en het werd nacht, maar de man bleef zoomend zitten als een beeld, krampachtig gefixeerd op het toestel in zijn handen. Dat duurde zo een aantal dagen. Hij reageerde op niets of niemand meer, ook niet op de menigte die zich rond hem had verzameld. Uiteindelijk heeft de stadsdienst hem verwijderd van de bank. Sommigen beweren dat hij een beetje scheel keek en zo stijf was als een lijk toen hij werd weggetild. Of hij echt dood was kon je niet zien. Het gerucht gaat ook dat, vlak voor de batterij uitviel, de man iets heel bijzonders had gezien in die alleruitvergrootste pixel. Misschien wel de reden van het bestaan, of een god die geeuwend terugstaarde.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief