Nachtwerk

’s Avonds vertrek ik naar mijn werk. Ik poets mijn tanden, doe mijn pyjama aan en installeer me tussen de lakens.

De eerste shift is meestal het zwaarst, dan moet er vanalles behandeld worden. Een hele reeks sepia beelden wacht op een plaats: klappertandende karkassen, geronnen bloed tussen stoffig puin, uitgerukte ingewanden, overstromingen, een onthoofding en het einde van de wereld, samengevat in een soort journaal. “Terug over naar de studio!” Ik ben de presentator in een claustrofobische ruimte met valse plafonds die me bekend voorkomt. De spots zijn overdreven fel. Oh ja, ik ben naakt trouwens, en ik wil iets zeggen maar mijn mond is een dichtgegroeid stuk vlees. Alles krioelt van de kakkerlakken. Dan lig ik plots zwetend onder het deken. Buiten is het nog donker: tijd voor een pauze.

De tweede shift is veel aangenamer. Ik wandel terug naar binnen, vanaf dan is alles glad als boter. Ik ontmoet mijn grootste helden en schud ze de hand. Het universum is een zachte, warme brij waar ik naar believen in rond kan zweven. Iedereen lacht me toe, blij om zo’n knappe kop te zien. Raar: niemand anders heeft een gezicht. Eindelijk krijg ik de eerste prijs, zeven cijfertjes op mijn bankrekening: meer dan genoeg voor een Lamborghini. Dansend en zingend doe ik iets goeds voor de wereld, iets waarmee ik geschiedenis schrijf. Een prachtige vrouw komt naar me toe, als een fluorescerende engel. Ze knipoogt en spreekt: uit haar mond komt muziek, haar ondergoed smelt langzaam weg op haar lichaam. Net als ik haar kan aanraken struikel ik door haar heen en val terug in bed.

De wekker gaat, buiten is het licht, mijn werk zit erop. Eindelijk slapen.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief