Michiel

Hoe zou het nog zijn met Michiel? In de vierde klas waren we beste maatjes. Tijdens een gevecht mepte hij eens een klein stukje uit mijn voorste tand. Ik voelde het knarsen in mijn mond en spuugde het daarna snikkend uit. Tot op heden zijn mijn centrale snijtanden niet meer helemaal gelijk. Michiel was van het platteland, hij kwam naar school in bruine regenlaarzen terwijl de anderen graag opschepten over hun Geoxen of LA Gear’s, met van die flikkerende lichtjes in de zool. Aan het voeteinde van mijn jeugd zie ik koorknaapachtige mocassins, die me evenmin de man maakten. Misschien vonden we elkaar in ons schoeisel, Michiel en ik.

Elke woensdagmiddag pikte zijn mama ons op aan de schoolpoort in een stoere, met modder besmeurde Landrover. De verharde spetters dwarrelden van de carrosserie wanneer je ze aanraakte: de belofte van avontuur. Eigenlijk was het meer een papa-auto, maar Michiel had geen papa. Zijn mama vervulde de vaderlijke plichten.

Michiel sprak weinig, zijn stille ondernemersgeest complementeerde mijn kwekkende stemmetje. Zo spendeerden we uren aan onze pastorale dwalingen, die zijn moeder amper leken te verontrusten. Hij was een actieveling, die het liefst in bomen klom en graag oorlogje speelde, of voerde, soms was er geen verschil. Zijn geheime bunker was een leegstaande villa waarin felle lichtbundels naar binnen vielen door gaten in het plafond. Voor hem waren het waarschijnlijk epische laserstralen, voor mij eerder de dood die fluisterde: “Verboden terrein.”

Op een dag gaf ik toe aan de hype en sloot me aan bij de lichtgevende zolen, mijn verbond met Michiel was achterhaald. Ik wilde liever niet meer met hem gezien worden, en verraadde hem in zijn gezicht. Zo kwam het dat hij zijn dentale handtekening achterliet in het mijne.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is actief als beeldend kunstenaar en schrijver. Zijn wekelijkse column leest u hier, in WeekUp.

U zag deze toch ook?