Mes

De dingen zijn hermetisch en in zichzelf verankerd, de lijn die hen scheidt van al het andere is oneindig klein. Als je ze aanraakt stoppen je handen tegen hun afbakening, als ze elkaar raken botsen ze, vanwege hun rigide staat. Hun vaste vorm is zelfstandig en stug. Vaak is een ding een log gegeven, zich onbewust van een plaats in de wereld, uitgestrekt over drie dimensies, omringd door restruimte. Maar soms is het ook scherp en plat. Even scherp als de grens die je niet kan benoemen, en zo plat dat er haast een dimensie ontbreekt. Zo’n ding is een vlak met de macht om te delen.

Zo’n ding is een mes: een vlak, hard lemmet met een snijdende kant. Het mes kan scheiden en opensplijten, van elkaar verwijderen, uit de eenheid halen. Een mes is een moment van scherpte, niet zelden de brenger van een boodschap. Het kan steken, penetreren, heel doelgericht splitsen. De gaten worden daarna weer gevuld, of gapend achtergelaten. Dat hangt ervan af waarom men snijdt. Een mes kan ideeën verdelen, dat geeft je alvast een belangrijk punt. Het kan werelden binnendringen en uit elkaar rijten. Maar de deling kan niet blijven duren, ze moet stoppen bij het atoom, daar voorbij verdwijnt iets voor altijd, naar het schijnt.

Ook een vel papier is een snijdend vlak, een lijn die verdeelt in twee ruimtes: recto en verso van zichzelf. Ook papier kan de drager van boodschappen zijn. Dat hangt af van hoe je de zijdes bekijkt. Het harde mes, het slappe papier. Dat tweede kan men vouwen, verkreukelen of scheuren, terug laten plooien op zichzelf. Een ding dat kan scheuren, waar iets op staat. Zo’n ding is niet zo vast gebonden: voor je het weet drijven er snippers op de wind.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief