Lawaai

Als hij luistert naar het geneurie uit de oortjes van het mooie meisje op de trein, knikkebolt hij instemmend mee, zoekt haar blik met de zijne die zegt: “Amy Winehouse: super goed!”. Maar ze kijkt liever uit het raam.

Op kantoor mag maar één zender op: zijn baas presteert het best met indierock, dus headbangt hij heel collegiaal, zucht na het nummer weemoedig: “The nineties…” En de baas glimlacht tevreden.

Op de thee bij oma ondergaat hij Bachcantates, bijt in de slappe frangipane. Dan komt nog maar eens het verhaal van hoe die tonen haar ontroerden: de begrafenis in tweeëntachtig… En hij doet alsof hij alles voor de eerste keer aanhoort.

De kinderen gaan naar bed met Mega Mindy, hij zingt het elke avond mee: “Slaap zacht, slaap zacht. Als je bang zou zijn vannacht, roep ik en ze komt er aan, zij zal mijn nachtmerries verslaan.” De melodie blijft spoken door zijn hoofd.

In het café drinken zijn maten veel voor ze vertrekken naar het feest. “Zeg man, kom mee! Doe niet zo flauw! Gewoon nog eens een vette rave! Hey, dat was toch super chill?”
Ook meldt de cultuurbijlage elke week de laatste trends: een verzameling demo’s van lo-fi bands, Armeense jazz uit de jaren zeventig, zwaar vertraagde natuurgeluiden. Die moet je kopen, op vinyl.

En soms, heel soms, dan is het stil. Dan verdampt al het lawaai en haalt hij adem, denkt aan de rest van het heelal, waar lucht ontbreekt en dus ook klank. Ja, zelfs een stervende ster, vervult haar lot in alle stilte.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is actief als beeldend kunstenaar en schrijver. Zijn wekelijkse column leest u hier, in WeekUp.

U zag deze toch ook?