Kikker

Papa nam me wel eens mee uit vissen. Dan gingen we naar de hobbywinkel en kochten er kruimelig spul of wriemelende wormpjes om ergens aan een rustig vijvertje op onze haak te spiesen. Ik had mijn eigen hengel waarmee ik af en toe een zielig baarsje ving, maar die meestal onaangeroerd in de auto bleef liggen terwijl ik de buurt verkende. Die middag was niet anders. Ik luisterde naar mijn discman in de schaduw van een boom, tot ook dat voelde alsof het honderd jaar had geduurd.

Dan maar een zwerftocht rondom de plas met haar vele verborgen inhammetjes. Onderweg at ik een koek die ik besloot te delen met de vissen, dat zouden ze wel lekkerder vinden dan die stinkende smurrie uit de hobbywinkel. Terwijl ik kleine stukjes koek zag drijven hoorde ik een zacht gekwaak uit een struikje. Bij nader onderzoek bleek het afkomstig van een kikker die daar rustte op een tak.

Voorzichtig pakte ik zijn pootje tussen duim en wijsvinger en bestudeerde het bungelende amfibie. De koude, glimmende huid waaronder de spiertjes bewogen en de dommige ogen vervulden me met een onverwachte walging. Aan de waterkant hing een vage geur van bederf. Waarschijnlijk verging het weerloze beestje van de schrik voor die onwetende reus en verzette het zich daarom amper. Wat als je nu… zou het dan? Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en omklemde de kikker met mijn hand. Toen kneep ik hem heel zachtjes plat. Sneller dan ik had verwacht plopten de oogjes naar buiten en geluidloos voelde ik iets breken. Plots schrok ik van mezelf, gooide het lijkje terug in de struik en zette het huilend op een lopen. Oh nee, wat had ik gedaan!

Nu zie ik hem soms nog in mijn dromen: duizendmaal groter dan mezelf en belust op wraak. Kwaaaaaak!

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief