Kenbaar

Iemand bevindt zich in een grote, lege ruimte. De ruimte heeft geen muren, vloer of plafond, strekt zich uit tot in het oneindige. Alles is er wit. Men voelt er geen zwaartekracht, zweeft roerloos, schijnbaar hangend op dezelfde plaats. Maar evengoed beweegt men razendsnel in onbepaalde richting. Nergens is een ijkpunt. De enige coördinaten zijn die van het lichaam. Gek, hoe die onmetelijkheid toch beklemt.

Langzamerhand ontstaan rondom die persoon een aantal zwarte strepen in het witte schijnsel. Allen verticaal en evenwijdig aan elkaar. Eerst enkele lichtgrijze schimmen, haast onzichtbaar maar dan steeds sterker zwart. De lijnen vermenigvuldigen zich rondom rond tot ze de persoon omgeven als de tralies van een eindeloos diepe en hoge kooi. Ze zijn ontelbaar en het is onmogelijk om uit te maken hoe ver weg ze staan: aanraken gaat alleszins niet. In verticale richting lijken ze oneindig door te lopen. Ja, ze verdwijnen pas uit het zicht in een zenit en nadir van dezelfde witte mist. Nu ziet die persoon dat hun diktes verschillen, en dat ook de afstand tussen de strepen ongelijk is. Het is een barcode.

Een vreemde gedachte komt op bij die persoon: dat dit misschien de code is met alle informatie van het heelal. Het heelal dat nu leeg blijkt te zijn: het enige wat ervan overblijft zijn pure, wiskundige gegevens. Een reeks lijnen die werkelijk alles bevat: alles wat bestaan heeft en nog moet bestaan. Een streepjescode die ons nu als een eindeloze kooi omringt. Een kooi van pure, kenbare wetenschap. En die persoon is ons, en alle mensen ooit en die nog moeten komen. Dat is de vreemde gedachte.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief