Kalender

Je was een vriend van het gezin, maar het contact is wat verwaterd. Toevallig ben je in de buurt dus je gaat er nog eens langs om wat bij te kletsen. De kinderen zijn er niet, die zijn nu groot en het huis uit, net als jij. Wanneer je in de straat komt zie je hoe de vader in de voortuin werkt. “Hey, lang geleden!” roept hij, zwaaiend met z’n schep. Zijn vrouw omhelst je moederlijk in het halletje.

Er staat iets te pruttelen, wild, als je neus je niet bedriegt. “Hmm, ruikt lekker,” zeg je, kijkend naar het kookvuur. “Hert,” zegt de moeder, “ik dacht: het is de tijd van ‘t jaar.” De vader wast modder van zijn vingers. “Wat doe je?” vraagt hij, zonder te kijken. “Ik schrijf weer. Columns, kortverhalen...” “Oh, op die manier.” Zijn vrouw legt haar hand op jouw hand en kirt: “Wat goed!” De koffie is te sterk en het kletsen gaat zoals dat gaat. Plots bevindt het gesprek zich tien jaar terug in de tijd, je moet dringend naar de wc. “Weet je het nog zijn, jongen?” Ja, dat weet je nog. Je loopt door de gang, langs foto’s en kindertekeningen. Wat gek dat je nog eens jongen wordt genoemd.

In de badkamer hangt een verjaardagskalender boven het toilet. Je ziet de namen van nonkels en tantes die je niet kent. Neven, nichten en zelfs Masja de hond. Bij sommige namen staat een kleine verklaring zoals (van nonkel Stan) of (buurman vroeger). Anderen worden gevolgd door een kruisje en een tweede datum in andere inkt. Ilse, Mama Van Hooijdonck, Nonkel Gert, Danny Van den Steene. De doden en de levenden, vredig naast elkaar.

Als je klaar bent met plassen blader je verder door het jaar, per maand zie je kleine aquarelletjes: de bloemen van het seizoen. Tulp, narcis, hyacint, lelie, gladiool, roos, dahlia, anjer, chrysant. Dan valt je oog op je eigen naam.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief