Juweel

Onze straat staat bekend om haar vele tweedehandswinkeltjes, brocantezaken en antiquairs. Het kan wel eens geestig zijn om daar een kijkje te gaan nemen, te beginnen bij de dozen vol prullaria op het trottoir met knopen en kroonkurken aan € 0,20 per stuk. Wanneer je binnengaat rinkelt de bel, waardoor een meneertje half van zijn vergeelde boek opkijkt. Vaak is het een oude hippie die de zaak al sinds de prehistorie runt. In mei ’68 was het waarschijnlijk een of andere modieuze bohemien, maar voor hij het wist veranderde hij zelf in antiek.

Nadat je ogen zich aan het donker hebben aangepast, onderscheid je een kluwen van bruinige spulletjes, vaal verlicht door Tifanny-lampen. Poppen, opgezette dieren en lang vergeten gefotografeerden staren je aan terwijl je snuffelt tussen postkaarten en 33-toerenplaten. Alles baadt in de muffe geur van verjaarde patchoeli. Leuke dingetjes, denk je, maar niets van waarde. Oude, charmante rommel, maar desalniettemin: rommel. Misschien ook een verklaring voor de afwezigheid van het cliënteel.

Net wanneer je enigszins onbevredigd de winkel wilt verlaten, roept de antieke eigenaar zich bij je. Ondertussen heb je een beetje met hem te doen, dus geef je maar gehoor aan zijn vraag. Heel omzichtig, haast stiekem toont hij je een prachtig juweel, opgeborgen in een fluwelen kistje: “Psst … 18de eeuw, 20 karaat, échte robijn”, fluistert hij doorrookt en vol ontzag.

Je weet niet wat je met die info moet. Toch bekijk je het schitterende object vol bewondering. Wanneer je vraagt of het te koop is, verkrampt zijn gezicht. Bevend steekt hij het kleinood terug in zijn zak en piept “Allemaal hetzelfde jullie! Eruit! Eruit!” gevolgd door een hoestaanval. Ach ja.

Het belletje rinkelt, misschien wel voor de laatste keer.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief