Jullie

Hallo, de schrijver hier. Het moment van afscheid is weer gekomen. Onze wekelijkse ontmoeting gaf ritme aan mijn leven. Motregen of blakke zon, de column was er keer op keer. Een manier van kijken als tweede natuur.

Zielige diertjes en geamputeerde ledematen kwamen opvallend veel aan bod. Perifere plaatsen vormden het decor. Reizen, jobs, de nillies … typische preoccupaties van de mid-twintiger? Denken we al aan kinderen, of nog aan onze eigen jeugd? Er is iets Vlaams aan de hand met die wrange humor. Is dat verkeerd? Misschien is humor per definitie lokaal. Stiekem droom ik nochtans van iets universeels. Hoe zag de wereld er uit in ’17 - ’18? De tijd zal het uitwijzen. Een melancholische ziel leeft in de toekomst om over nu te kunnen mijmeren alsof het vroeger was.

De voorbije zeventig weken (exclusief pauzes) werden telkens zo’n tienduizend WeekUps verspreid in Antwerpen en Gent. Geregeld kreeg ik fijne reacties. Er was een hotelmedewerker die de column las op eenzame momenten en een leesclub besprak wekelijks mijn hersenspinsels. Maar wie jullie waren bleef voor het grootste deel een mysterie. Dat was goed zo: de beste liefdesbrieven schrijf je naar iemand die je eigenlijk amper kent.

Zomer 2018, terwijl ik dit typ zit België nog steeds in het WK. Dat zorgt voor zeldzame cohesie. In de voorbije columns probeerde ik jullie tijdgenoot te zijn, op de erg bescheiden schaal van twee steden. Ik geloof dat het juist is om verbintenis te willen scheppen. Dat bedenk ik me nu we ons eventjes landgenoten voelen. Ik heb zin om te gaan uitwaaien op een golfbreker, of bovenop de hoogste bol van het Atomium. Zelfs tussen atomen ligt een zee van plaats. Dan kan ik naar jullie kijken van op een afstand, met dat warme gevoel waar geen woord voor bestaat.

Bedankt voor alles!

Maxim, juli 2018

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is actief als beeldend kunstenaar en schrijver. Zijn wekelijkse column leest u hier, in WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief