Eiland

Naar het schijnt verhit Temptation Island de laatste tijd nogal de gemoederen. Zo vinden sommige opiniemakers het onethisch om vier onnozele koppels zo publiekelijk bloot te stellen aan de manipulatieve truken der beeldmontage. Ze noemen het barbaars om hen uit pure verveling en zattigheid zo ver te drijven dat ze hun instabiele liefdesrelaties op de tropische klippen laten lopen, louter ter onzer leedvermaak. Een enkeling herkent zelfs de totale ondergang van de menselijke beschaving in onze voyeuristische behoefte om stiekem naar zulke modder te kijken en er dan vervolgens wijd en zijd onze mening over te spuien terwijl men elders ligt te sterven in het echte slijk.

Anderen vinden het dan weer getuigen van een herboren preutsheid dat we zo gechoqueerd zijn door wat sappen en tranen op nationale tv. Ze vragen zich af of die basale menselijke drift: de bloeddorstige honger naar seks, brood en spelen, niet van alle tijden is en of we ons collectieve sadistische kantje dan ook niet beter op Temptation kunnen botvieren dan op elkaar. Ja, een aantal nostalgische trendoptimisten noemt het programma zelfs een voortreffelijk staaltje camp dat ons terugbrengt naar naïevere en vrolijkere tijden en vindt in de protagonisten een soort poëtische universaliteit.

Naar analogie van de twee eilanden in deze discussie zou je natuurlijk kunnen stellen dat er twee soorten mensen op de wereld rondlopen. Namelijk zij die nooit tevreden zijn en zij die alles prima vinden. Zo’n schisma is trendy en heel eigentijds. Tot welk kamp men behoort, is blijkbaar de vraag van een half miljoen kijkers. En wie daartussen schippert, drijft verloren in een oceaan van nuances.

Naar het schijnt verhit Temptation Island de laatste tijd nogal de gemoederen. Zal ik er dan toch maar eens naar kijken?

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is actief als beeldend kunstenaar en schrijver. Zijn wekelijkse column leest u hier, in WeekUp.

U zag deze toch ook?