Doormidden

Het scherpe licht van vlak na de regen snijdt de wereld in tweeën. Zo zie je dwars door alles heen. Zoals die boom daar: de wortels in de grond die zich klampen aan een oud stuk steen, de lagen onder de straat, geraamtes en schatkisten zichtbaar als in tekenfilms. De sappen die naar boven vloeien door de stam, elk streepje een jaar met zijn eigen karakter, knoestjes en wendingen. De houtworm in een rotte tak. Een auto passeert, ook recht doormidden, springveren in zetels, de motor met al haar wieltjes en stangen, klotsende brandstof in de tank. Een hap uit een gebouw: de liftschacht en de fundamenten, draden en muizen in een vals plafond. Verstopte doosjes onder de vloer, een bolle babouschka op het schap.

Of de rivier met haar golven en onderstromen, platte moddervissen in het duister, de autotunnel onder hen. Ja, alles is naakt en inkijkbaar. Het vliegtuig daarboven: één vleugel met een halve romp, een nietsvermoedende rij van mensen met onder hen het bagageruim. Nog hoger hangt de zon, een verzameling van concentrische ringen: de kern, de gassen, een uitslaande vlam. En onder je: riolen en grotten, molletjes in hun diepe slaap. Een spie uit de aarde, verdiepingen van een gigantische taart.

Een mens kruist je pad: de botten, de huid en de schedelpan. Een rozige massa, een draaiende wervel, een kloppend hart. Bloed stroomt, lippen bewegen. Nog dichterbij: een half atoom, dansende deeltjes, ritmisch pulserend. Een schok van de ene naar de andere cel. Een schichtig idee? Of misschien de vraag:

Waar is mijn andere helft gebleven?

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief