Continent

Zie je soms hoe op de stoep, in het schuimend spoor van schoonmaakmiddel dat uit een voordeur druipt, ongedefinieerde haartjes en kruimels drijven richting goot? Of hoe de plas van een gevallen verfpot door autobanden wordt uitgesmeerd en kleurige strepen over de aarde trekt? Hoe in de bedding langs de baan gedeukte blikjes en kaaskorsten stilletjes sluiken?

Ken je de kartonnen doos die tot geen van de buren behoort en beurtelings boos heen en weer wordt geschoven, tot hij door de regen in pap verandert? Ken je de smogwolk die neerdaalt en blijft liggen op plaatsen waar nooit iemand komt, zoals de hoekjes van het kerkhof? Zie je de boodschappenlijstjes die dwarrelen; de miljoenen opgeschreven levensbehoeften die verkruimelen in tegelvoegen? Twintigduizend biocitroenen, negenhonderdveertig bussen melk, zevenenhalf ton kipfilet, duizend liter tomatenpassata, zeker niet vergeten! Nu zijn ze uitgelopen handschrift onder een schoen.

Zo stappen we elke dag een beetje hoger, op de huid die van ons lichaam valt. Op puin en slijk en bagger die rijst tot nieuwe aarde; in de lagen lees je de jaren. Ken je de middeleeuwse huizen? Die liggen een meter in de grond. Hun gekke, kleine deurtjes zijn ingekort want ingehaald door stof, door nieuwe fundamenten.

Die goot van net gaat naar de zee, waar nu een werelddeel in dobbert dat wij uit flessendopjes bouwden, uit aanstekers en piepschuim en zakjes van de supermarkt, gestold als vel op een pudding. Een deinend, rammelend waterbed, zo ver als het oog kan zien. Ik zou er graag eens voet aan wal zetten, om er een eerste vlag te planten op ons afgevallen continent.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief