Cactusjes

Weekje housesitten op de vierde verdieping. Het is zo’n jarenzestigblok: muffe lift, latjesvloeren, alles in het beige. Gemoffelde radiostemmen door het plafond. Er is een centrale schacht in het gebouw waar alle terrassen op uitgeven, je kan er binnen gluren in de keukens. Een ervan is bijna helemaal leeg, een solitair mattentaartje staat midden op tafel.

Cactusjes en vetplanten groeien talrijk in de woonkamer, ik moet ze maar een keer water geven, sommigen krijgen zelfs helemaal niets. Het miezert. Toen ik net uit het raam keek zag ik een sombere straat vol korte schaduwen. Ik zag glinsterende watervalletjes langs het tramhokje stromen en vergeten rommel op afdakjes en vensterbanken: een losgekomen stuk dakdichting, een gestorven plantje, een verroeste knijptang op het uithangbord van de schoenmaker. Een maand of wat geleden had hij nog zijn oude schoenmakersetalage. Nu is het zo’n hip geval geworden waar je ook koffie kunt krijgen. Een flatscreen toont iemand die schoensmeer aanprijst met fonkelwitte tanden. Ze weerkaatsen vlakbij in het gootje. Boven de daken prikken spitse torentjes in een prachtige wolk: een ver stuk lucht waar de zon nog schijnt. Alles trilt even: een dorpje van gekke bakjes op het dak van de tram.

Ooit liepen we daar beneden, fluitend en in het moment gevangen. Onwetend van vergeten spulletjes in onzichtbare dakgoten. Waar gingen we naartoe? Was alles toen al zo in de wereld hierboven? Waren de cactusjes al geboren?

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief