Bodem

(naar Orhan Pamuk)

In tegenstelling tot wat de wetenschap ons doet geloven stijgt het water niet, het zakt. Door een nog onbekende oorzaak zijn kleine afvoerputjes in de zeebodem ontstaan, waardoor het stilletjes wegsijpelt naar mysterieuze oorden. Beekjes, rivieren en oceanen zullen veranderen in lege putten waarin prehistorische nevels zwerven over het slijk.

En ja, zelfs de Leie zal langzamerhand verdwijnen. In haar bedding zal je enkel nog een bruin stroompje rioolwater kunnen zien kronkelen tussen het glibberige afval en een gezonken fiets. Gentse plezierbootjes zullen op hun kant liggen roesten, ontdaan van elk nut. Als we neerdalen in die nieuwe vallei, dan worden de kades plots hoge kliffen. Onze wereld zal slechts een bergtopje zijn, vergeleken met de gapende leegte die het water rondom ons achterliet. Taai riet zal weelderig ontspruiten uit het barstende slijk en de open geul, waar ooit de rivier lag, zal niet langer een toeristische trekpleister zijn. Gezellige terrasjes zullen stadinwaarts verdwijnen en zelfs de studenten zullen de kades links laten liggen, niet het minst vanwege de gore stank. De Leie zal een achtergesteld stukje Gentse binnenstad worden, waarin men enkel nog dingen doet die het daglicht niet kunnen verdragen. Een verpauperd toevluchtsoord voor illegaliteit en enge geluiden.

Desondanks zou ik een stiekeme afdaling niet schuwen. Tussen middeleeuws bestek, weggegooide moordwapens, flessen met geheime boodschappen en zo nu en dan een karkas, zou ik zoeken naar een ontbrekend stukje geschiedenis dat ik ooit, met mijn stomme kop, in het water heb laten vallen. In de schaduwen van het zompige ravijn zou ik speuren naar de plaats waar het de bodem raakte, naar een schittering tussen het verschrompelde wier.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief