Bengeltjes

s’ Nachts zijn de kinders uit bed geslopen, alle kindertjes van de stad. Ze hebben hun pantoffels gepakt en knuffelbeer terug ingedekt. Geruisloos gingen ze naar de gang en hebben daar de deur ontgrendeld. Nog snel een sjaal en jasje aan, de ouders snurkend, nietsvermoedend. In het donker troepten ze samen, op het afgesproken pleintje op het afgesproken uur, en begroetten elkaar heimelijk. Een koude wolk van adempjes boven die fezelende meute. Dan ging het op een bonte tocht, en iedereen had wat snoepgoed bij. Dat deelden ze vriendelijk met elkaar, geen buikpijn kon het feest vergallen. Er werd tikkertje gespeeld, en met krijt getekend op de huizen. Grappige ventjes en gekke woorden van wie al schrijven kon. Binnen droomden de grote mensen, maar buiten waren de bengeltjes baas. Er werd ook verstopt en gegrapt en gestruikeld, en geklommen in elke verkeerspaal of boom. Wat een pret, wat een snoep, wat een stiekeme vreugde! En wat stout, want dat mag normaal niet overdag.

Toen het langzaamaan licht werd zat het spelen er op, en in kleine groepjes keerden ze terug naar huis. En zacht, heel zacht ging de sleutel op de kast. Dag beer, hier ben ik weer, sst! Nog even een dutje.


En de juf zegt wat zijn jullie moetjes vandaag …

En de ouders vinden overal krijt op de gevel en snoeppapiertjes verspreid op de grond.

(naar Ramses Shaffy)

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is actief als beeldend kunstenaar en schrijver. Zijn wekelijkse column leest u hier, in WeekUp.

U zag deze toch ook?