Amélie

Ik ben verliefd op een meisje met Dr. Martens dat in naïeve verhalen gelooft. Het spijtige is natuurlijk dat ze niet bestaat. Misschien, ooit, heeft zo’n meisje deze stad wel bezocht. Tijdens een romantische zomer, waarin alle minieme details van de wereld haar zijn opgevallen. Vogeltjes met een gebroken poot, onverwachte geuren, toevallige tederheden in het straatgewoel. Misschien had ze donkerblond haar, of Venetiaans? Alleszins kort, met een froe. Een meisje dat houdt van tierlantijntjes en zich het lot van vreemde snuiters aantrekt. Misschien was het een zomer vol feestelijke klanken en gordijnen die naar buiten wapperen in het zwart van de nacht.

Dat was de kleur van haar froe! En ze draagt jurkjes met polkastippen en het stuur van haar fiets is met bloemen getooid. Voor alles heeft ze wel een creatieve oplossing klaar, die haar droevige lip in een lach doet ontspannen. Waarschijnlijk stemt ze voor een progressieve partij. Misschien vond ze deze stad maar saai, vergeleken met Parijs waar ze uiteraard woont.

Misschien is dat typisch voor mannen die verlegen jongentjes waren in de vroege jaren ‘00. Verliefd te zijn op meisjes die met een puur hart van retro en dagdromen houden. Ja, dat was toen heel erg in. Meisjes die nooit iets terugzeggen omdat ze niet bestaan. Maar natuurlijk bestaat Amélie ook in het echt: het is een vrouw die ademt en Audrey heet, een gevierde actrice. Dat strookt niet met de droom van een 26-jarige puber die in naïeve verhalen gelooft. Zoals Franse films vol accordeonmuziek en licht neurotische, stroperige adoratie. Mierzoet geluk. Misschien heb ik wel gewoon een suikerverslaving.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is actief als beeldend kunstenaar en schrijver. Zijn wekelijkse column leest u hier, in WeekUp.

U zag deze toch ook?