Alfabetisch

Sinds kort woont hier een onbekende. Plots, op een verder onbeduidende dag, stond hij voor mijn deur. Toen ik opendeed, glipte hij zo langs me heen, zonder ook maar een woord te zeggen. Hij had een koffertje bij zich en droeg een moeilijk te definiëren kostuum, zijn haren waren netjes en kort. In zijn kielzog hing een wat zoetige geur die ik verbaasd naar mijn woonkamer volgde.

Daar had hij het zich reeds gemakkelijk gemaakt, genesteld in mijn verlopen pantoffels. Nog steeds te verbluft om er iets van te vinden, vroeg ik dan maar wat zijn naam was misschien. Maar ook op de vraag waar hij vandaan kwam, zweeg de vreemde onverschillig en stil. Vanuit mijn plaats in de zetel, keek hij me slechts aan met de blik van een spiegel. Het koffietje dat ik hem aanbood, bleef onaangeroerd staan. De eerste uren heeft hij zomaar wat zitten ademen. Daarna begon hij door de kamer te ijsberen, zat weer neer, stond weer recht en zat toch maar weer neer.

Toen moest ik dringend ergens naar toe, maar omdat hij geen kwaad deed, heb ik hem laten zitten. Met een onbestemd vertrouwen draaide ik de deur niet op slot. En jawel, toen ik terug kwam, zat hij daar nog altijd, nu aandachtig verzonken in een boek. Ik kookte voor twee en dekte de tafel, maar ook daarop werd amper gereageerd.

Zo gaat het nu al enkele dagen en hij is er altijd, rondsloffend of lezend op de divan. Ik ontdekte dat de onbekende nooit slaapt. En hoe hij blijft leven zonder te eten, daar heb ik volkomen het raden naar. Misschien knabbelt hij stiekem aan iets in zijn koffer? Wel ruimt hij soms op en mijn boeken staan nu alfabetisch gerangschikt. Maar hij zwijgt met volharding, wanneer ik hem daarvoor tracht te bedanken.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is actief als beeldend kunstenaar en schrijver. Zijn wekelijkse column leest u hier, in WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief