Achteruit

Net zag ik een man op het station met een heel klein hondje in zijn armen. Hij droeg het naar de trein, of naar huis, of naar waar hij ook ging. Ook al had hij het beestje stevig vast, toch bleef hij het aanmanen hem te volgen: “Kom, kom! Kom maar! Aléz kom!” Wat een gek gezicht! Eigenlijk is het net zo met de woorden: ik draag ze mee, van hot naar her en ken ze alles toe wat in me opkomt, zonder remmingen of complexen. Omdat ik wil dat er iets beweegt. Maar de woorden zijn maar letters en bewegen niet uit zichzelf. Ook in jou bewegen ze niets zolang je hen niet leest. Ze bewegen slechts omdat ik het doe. Mijn hand beweegt over het blad.

Daarna heb ik ook nog iets anders gezien: twee ouders die met hun kind op de trein stapten. Het kind ging met de rug naar de rijrichting zitten. Toen de trein vertrok fronste het en zei: “Hé, de trein rijdt achteruit!” Ik schatte het kind een jaar of zes. Ik ben zesentwintig en heb al iets meegemaakt wat voelt als een leven. Ik weet dat een trein geen voorkant heeft: de voorkant is die aan de kant van de bestemming. De zitjes zijn daarom zo ongemakkelijk democratisch geschikt. Ja, de richting waarin we denken wordt bepaald door wat we kennen en waar we een ticketje voor hebben gekocht. Tussen het kind en mij is een verschil in weten. Maar wie van ons valt samen met zichzelf? Ken je dat, van die films waarbij je denkt: “Ach, zeg het dan toch gewoon!” Wel, hier zeg ik het gewoon. We zijn in de war en toch weten we het zeker: de trein rijdt alsmaar verder weg.

Bio

Maxim Ryckaerts (°1991) is beeldend kunstenaar en leerkracht, werkt in Antwerpen en Gent en schrijft een wekelijkse column voor WeekUp.

U zag deze toch ook?

Schrijf je ook in voor onze wekelijkse nieuwsbrief